Tokaj

Oppervlakte: 5478ha (2020)
Voornaamste druivenrassen: Furmint, Hárslevelű, Muscat à Petit Grains
WijnhuizenZsirai
Op een half uur rijden van de stad waar Edit opgroeide vinden we één van de meest bijzondere wijnstreken van Europa, Tokaj Hegyalja (Tokaj aan de voet van de berg). Drie iconische druivenrassen, Furmint, Hárslevelű en Muscat à Petit Grains zorgden al in de middeleeuwen voor de meest gewilde zoete witte wijnen onder de koningen van vele Europese vorstenhuizen in onder andere Polen, Rusland en Frankrijk. Tegenwoordig maken ook de droge wijnen van Furmint en Hárslevelű furore. Ze zijn complex, hebben structuur, geven mooie zuren, mineraliteit en ze kunnen het terroir zeer mooi weergeven. Culinair lieten ze ons al meermaals sprakeloos genieten.

Vinum regum, rex vinorum

Verschillende factoren maken deze regio uniek voor het maken van zoete wijnen. De vulkanische bodems met zeer diverse samenstellingen, de rivieren Tisza en Bodrog en de aanloop van het Zemplén gebergte zorgen voor een microklimaat dat uitstekend geschikt is om de edelrotting van de druiven te laten plaatsvinden. De druiven blijven zeer lang hangen tot een diep in de herfst. Elke morgen zorgen de Tisza en de Bodrog voor een mistgordijn, dat door het Zemplén-gebergte in de vallei gehouden wordt. Dat werkt de vorming van botrytis of edelrotting op, daarna is de zon van cruciaal belang om de druiven te laten drogen en zo de rotting edel te houden. Een zeer harmonieus proces dus, waar alles mooi in balans moet blijven.

Aszú

De druiven die intussen verschrompelde rozijnen geworden zijn, worden bes per bes met de hand geplukt in verschillende tries. Soms gaan ze tot 5 keer rond voor alles geplukt is. Deze Aszú-druiven worden dan toegevoegd aan een droge basiswijn, hierdoor herstart de gisting, waardoor we een zeer complexe zoete wijn krijgen met voldoende fraicheur afkomstig van de droge basiswijn. Deze techniek is uniek in de wereld en was in de middeleeuwen bij gebrek aan zoetigheden ontzettend gewild aan de Europese hoven. Louis XIV deed in de 17e eeuw de uitspraak ‘vinum regum, rex vinorum’, de wijn der koningen, de koning der wijnen, en wij geven hem geen ongelijk.